Η πιο συχνή αιτία υποθυρεοειδισμού σήμερα είναι η αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα Hashimoto.
Στην κατάσταση αυτή το ανοσοποιητικό σύστημα «μπερδεύεται» με αποτέλεσμα θυρεοειδικά αυτό-αντισώματα (anti-TPO και anti-TG) να στρέφονται κατά του θυρεοειδούς και να τον καταστρέφουν.
Η αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα Hashimoto είναι πιο συχνή στις γυναίκες και σε άτομα με σχετικό οικογενειακό ιστορικό.
Υποθυρεοειδισμός προκύπτει επίσης μετά από θυρεοειδεκτομή, αφού έχει αφαιρεθεί ο αδένας, καθώς και μετά τη λήψη συγκεκριμένων φαρμάκων, όπως το λίθιο.
Ο υποθυρεοειδισμός μπορεί να είναι κλινικός ή υποκλινικός (πιο ήπιος).
Κλινικός υποθυρεοειδισμός διαγιγνώσκεται όταν τα επίπεδα TSH ορού είναι αυξημένα και οι συγκεντρώσεις των θυρεοειδικών ορμονών μειωμένες. Εμφανίζεται με συχνότητα 0,2 ως 2% στους ενήλικες.
Ο υποκλινικός υποθυρεοειδισμός διαγιγνώσκεται όταν οι συγκεντρώσεις των θυρεοειδικών ορμονών βρίσκονται εντός του φυσιολογικού εύρους, υπάρχουν όμως αυξημένα επίπεδα TSH.
Η επίπτωση του υποκλινικού υποθυρεοειδισμού εκτιμάται ότι αφορά το 4% ως 10% του ενήλικου πληθυσμού.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, ο υποθυρεοειδισμός αρχίζει να εμφανίζεται με γενικά χαρακτηριστικά, όπως κακουχία και κόπωση.
Τα άλλα συμπτώματα εμφανίζονται σταδιακά, με διαφορετική σειρά από άτομο σε άτομο.
Δείτε ποια είναι τα τυπικά συμπτώματα του υποθυρεοειδισμού:
Γιατροί στο σπίτι σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα και άλλες περιοχές
Με ένα τηλεφώνημα στο 1151, εξειδικευμένοι ιατροί έρχονται άμεσα στον χώρο σας για ποιοτική φροντίδα χωρίς μετακινήσεις.
Καλέστε στο 1151Ο υποθυρεοειδισμός θεραπεύεται με χορήγηση λεβοθυροξίνης, δηλαδή ο ασθενής λαμβάνει εξωγενώς την ορμόνη που φυσιολογικά παράγει ο θυρεοειδής αδένας.
Έχει σημασία ο ασθενής να λαμβάνει τόση ποσότητα, ώστε ούτε να λείπει ούτε να περισσεύει η ορμόνη.
Η δόση έναρξης υποκατάστασης με λεβοθυροξίνη είναι περίπου 1,1 μg ανά κιλό ημερησίως, εξαρτάται δηλαδή από το σωματικό βάρος.
Στην Ελλάδα κυκλοφορούν διάφορες μορφές λεβοθυροξίνης, συγκεκριμένα δισκία, μαλακές κάψουλες και πόσιμα εναιωρήματα.
Η πιο συχνή αιτία υποθυρεοειδισμού σήμερα είναι η αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα Hashimoto.
Στην κατάσταση αυτή το ανοσοποιητικό σύστημα «μπερδεύεται» με αποτέλεσμα θυρεοειδικά αυτό-αντισώματα (anti-TPO και anti-TG) να στρέφονται κατά του θυρεοειδούς και να τον καταστρέφουν.
Η αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα Hashimoto είναι πιο συχνή στις γυναίκες και σε άτομα με σχετικό οικογενειακό ιστορικό.
Υποθυρεοειδισμός προκύπτει επίσης μετά από θυρεοειδεκτομή, αφού έχει αφαιρεθεί ο αδένας, καθώς και μετά τη λήψη συγκεκριμένων φαρμάκων, όπως το λίθιο.
Ο υποθυρεοειδισμός μπορεί να είναι κλινικός ή υποκλινικός (πιο ήπιος).
Κλινικός υποθυρεοειδισμός διαγιγνώσκεται όταν τα επίπεδα TSH ορού είναι αυξημένα και οι συγκεντρώσεις των θυρεοειδικών ορμονών μειωμένες. Εμφανίζεται με συχνότητα 0,2 ως 2% στους ενήλικες.
Ο υποκλινικός υποθυρεοειδισμός διαγιγνώσκεται όταν οι συγκεντρώσεις των θυρεοειδικών ορμονών βρίσκονται εντός του φυσιολογικού εύρους, υπάρχουν όμως αυξημένα επίπεδα TSH.
Η επίπτωση του υποκλινικού υποθυρεοειδισμού εκτιμάται ότι αφορά το 4% ως 10% του ενήλικου πληθυσμού.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, ο υποθυρεοειδισμός αρχίζει να εμφανίζεται με γενικά χαρακτηριστικά, όπως κακουχία και κόπωση.
Τα άλλα συμπτώματα εμφανίζονται σταδιακά, με διαφορετική σειρά από άτομο σε άτομο.
Δείτε ποια είναι τα τυπικά συμπτώματα του υποθυρεοειδισμού:
Ο υποθυρεοειδισμός θεραπεύεται με χορήγηση λεβοθυροξίνης, δηλαδή ο ασθενής λαμβάνει εξωγενώς την ορμόνη που φυσιολογικά παράγει ο θυρεοειδής αδένας.
Έχει σημασία ο ασθενής να λαμβάνει τόση ποσότητα, ώστε ούτε να λείπει ούτε να περισσεύει η ορμόνη.
Η δόση έναρξης υποκατάστασης με λεβοθυροξίνη είναι περίπου 1,1 μg ανά κιλό ημερησίως, εξαρτάται δηλαδή από το σωματικό βάρος.
Στην Ελλάδα κυκλοφορούν διάφορες μορφές λεβοθυροξίνης, συγκεκριμένα δισκία, μαλακές κάψουλες και πόσιμα εναιωρήματα.